Ik kan mij hierin volledig vinden. Naar aanleiding van de lijstjes ook The Strokes weer eens gedraaid. Dat viel inderdaad niet mee. Een mager decennium.
Bij mij leeft overigens het idee dat de kenners bij Oor bij de samenstelling van dit soort lijsten eerst even kijken wat grote broer NME doet.

ik zeg het dan nog maar een keer.

Dat is de schuld van de zendercoördinatoren met hun luistercijferkramp.
vroegen maakte een dj zelf wel uit wattie draaide. (of nou ja..in elk geval zo'n beetje)
denk je echt dat Bohemian Rapsodie zo'n hit was geworden nu ?of Child in Time? A day in the Life?

Het grote publiek wil wel, maar krijgt alleen maar lauwe pap op hun bordje.
je moet mensen een beetje meenemen, nieuwe landschappen laten zien ,vreemde smaken
voorzetten. En dat niet 1 keer en er dan een beetje bij gniffelen. Neen. Gewoon opnemen
in de dagschotel. Herhalen en herhalen en pluggen zoals ze ook bij Anouk doen.
Alsof er niks aan de hand is.
Dan ontstaat er herkenning. ("Best wel leuk liedje eigenlijk dat van Vampire Weekend.")
Gewoon even tanden op elkaar en vertrouwen in het grote publiek hebben. Mensen zijn niet gek.

Maar goed, zoiets vereist liefde voor muziek. Dat is er niet bij de zenderbazen. Daarom gebeurt dat dus niet. Radio4 is nou ook de lul las ik.

Even het Oor deceniumlijstje van de jaren 70 erbij gepakt. Nr. 1 Songs in the key of life was inderdaad een grote hit (2e plaats in de elpee top 50). Maar Bowie, Sex Pistols, Derek & the Dominoes, Wonder-met-Talking-Book, Todd Rundgren, Roxy Music en Little Feat haalden (met deze albums) geen van allen de album top 10.

In de jaren 80 top 10 halen Lou Reed (New York) en Prince (Sign oft he Times) de top 10 maar de rest ook niet.

Kid A had op 1 moeten staan, in mijn ogen het meest visionaire album van dit decennium. Johnny Greenwood, de alom geprezen gitaarheld van de jaren 90 hing zijn gitaar aan de wilgen.

De beperkende factor in de alternatieve/indie muziek heden ten dage is het krampachtig blijven vasthouden aan instrumenten die er al 50 jaar zijn. Elektrisch gitaar, drums, bas en synthesizers. The Strokes, maar ook the White Stripes met hun vintage geluid zijn eigenlijk de lijnrechte tegenhanger waar het dit decennium om draaide: de computer.

Enkele voorbeelden:

Goede opname-apparatuur is betaalbaar geworden en een kundige creatieveling kan zijn eigen album thuis op zijn computer opnemen. (bijvoorbeeld: Spinvis, De Staat & Kyteman)

Door het gebruik van digitale instrumenten kan een producer alle partijen zelf inspelen. De kwaliteit van deze instrumenten is veel hoger geworden dit afgelopen decennium. Het grote voordeel hiervan is dat de componist op elk detail zijn stempel drukken, terwijl hij hiervoor afhankelijk was van bijvoorbeeld sessie-muzikanten.

De complexiteit van nummers gaat steeds omhoog. Ten eerste door het gebruik van oneindig veel sporen (veel effecten en extra melodielijnen). Ten tweede is de computer een handig hulpmiddel om snel liedjes door elkaar te knippen te verschuiven en dan meteen terug te luisteren. Dit schuiven zou in het oefenhok sneller tot problemen leiden (simpelweg het beperkte geheugen van de muzikant).

Een "keerzijde" van de computer is echter het vrije downloaden van muziek. Hierdoor is de platenverkoop teruggelopen en werden live optredens belangrijker. Maar de computer is voor live optredens (nog) niet geschikt. Te statisch, te weinig pure emotie, etc.

Bij popmuziek is echter de computer voor optredens en plaatopnames veel sneller ingeburgerd. Voor shows van popartiesten is het juist een pre dat alles strak geregisseerd is en 'strak" klinkt. Bij de alternatieve optredens en platen zijn juist puur en oprecht de sleutelwoorden, daar horen nou eenmaal valse noten en tempo wisselingen bij (en dus instrumenten).

Laten we hopen voor het nieuwe decennium dat de indie scene de computer als instrument steeds meer gaat omarmen, zodat er muzikale stappen gezet kunnen worden. Maar dan wil ik natuurlijk wel graag dat er een technologische ontwikkeling komt die ervoor zorgt dat computertechnologie beter op het podium kan worden toegepast. Zonder dat daarbij concessies gedaan hoeven te worden op het gebied van puurheid en oprechtheid, want ook aankomend decennium wil ik memorabele concerten blijven zien.

Joep, met alle respect, maar ik wilde even reageren op jouw verhaal.

“De beperkende factor in de alternatieve/indie muziek heden ten dage is het krampachtig blijven vasthouden aan instrumenten die er al 50 jaar zijn. Elektrisch gitaar, drums, bas en synthesizers.”

Onzin! Het is juist de kunst om met middelen die al lang voorhanden zijn iets te maken dat fris klinkt. De piano bestond bijvoorbeeld al eeuwen voordat Jerry Lee Lewis ermee aan de haal ging, maar toch had er nooit iemand op gespeeld zoals hij. Overigens horen synthesizers meer bij “de computer” zoals jij die omschrijft, omdat hiermee – zoals hun naam al aangeeft - geluid kunstmatig wordt voortgebracht (en dat bedoel ik niet per sé negatief).

“De complexiteit van nummers gaat steeds omhoog.”
Je te buiten gaan aan alle technische mogelijkheden die moderne apparatuur biedt is niet per definitie een toonbeeld van creativiteit.

“Ten eerste door het gebruik van oneindig veel sporen (veel effecten en extra melodielijnen). “
Een nummer volproppen met effecten maakt muziek niet complexer. Wel vol met ballast. Een beetje producer zal de muziek die hij opneemt willen “strippen” en willen terugbrengen tot de essentie.

“Een "keerzijde" van de computer is echter het vrije downloaden van muziek. Hierdoor is de platenverkoop teruggelopen en werden live optredens belangrijker. “

Hier gooi je de verspreiding van muziek en de mogelijkheden om muziek te creëren op één hoop onder de noemer “computer”, maar dat terzijde.

Live optredens waren voor de “serieuze muziekliefhebber” al belangrijk. Voor artiesten die hun (door downloaden?) gederfde inkomen willen aanvullen gaat jouw stelling misschien wel op. Maar is dit een keerzijde? Paradoxaal genoeg is de muziekindustrie juist door de verregaande technologische ontwikkelingen terug bij af: als door technologie iedere plaat geweldig klinkt, kunnen muzikanten kunnen zich alleen nog onderscheiden “by standing in a hall and being charismatic”.

“Maar de computer is voor live optredens (nog) niet geschikt. Te statisch, te weinig pure emotie, etc.”

“…Maar dan wil ik natuurlijk wel graag dat er een technologische ontwikkeling komt die ervoor zorgt dat computertechnologie beter op het podium kan worden toegepast. Zonder dat daarbij concessies gedaan hoeven te worden op het gebied van puurheid en oprechtheid…”

Kortom, de technologie moet zich nóg meer gaan ontwikkelen, zodat een computer net zo “oprecht en puur” gaat klinken als een mens dat een instrument bespeelt?

“…Bij de alternatieve optredens en platen zijn juist puur en oprecht de sleutelwoorden, daar horen nou eenmaal valse noten en tempo wisselingen bij (en dus instrumenten).”

Het gebruik van instrumenten staat natuurlijk niet per definitie gelijk aan valse noten en tempo wisselingen. Als je niet kunt spelen wellicht, maar ben je dan oprechter dan iemand die zijn instrument wél beheerst?

"Nieuwe stromingen waren er niet, nieuwe sterren evenmin."

Dat klinkt zo negatief. Alsof er geen fluit aan was, de afgelopen tien jaar. Alles liep de afgelopen tien jaar door elkaar, er werd meer dan ooit geput uit het verleden en de sterren zijn misschien minder groot, maar dat maakt dit decennium nou juist zo interessant. Bijzonder om te zien dat er ondanks dat over kwaliteit kennelijk toch consensus bestaat. Met deze analyse kan ik eerlijk gezegd niet zo veel. Het is een observatie, maar het raakt de kern niet.

Wat betreft het uiteenlopen van de smaak van het publiek en die van de critici: ook dat is altijd zo geweest toch? Net alsof journalisten rond 2000 massaal achter de Backstreet Boys aanliepen? Tegelijk: Radiohead - overal hoog in de lijst - is wel degelijk een heel populaire band.

Ik weet nog dat ik het album van The Strokes voor het eerst helemaal in de kroeg hoorde en ik van mijn kruk viel. Misschien is hij nu niet meer zo bijzonder, maar toen wel. Bij dit soort lijstjes moet je dat wel meewegen en is het terecht denk ik dat die plaat hoog staat in de verschillende lijstjes.

Doordat zoveel verschillende bronnen voorhanden zijn, raakt de muziekwereld versnipperd. Echte muziekliefhebbers kunnen overal nieuwe bandjes ontdekken. Ik kom op forums namen tegen, waar ik nog nooit van gehoord heb. De muziek journalist moet hier de krenten uit de pap zien te vissen. Echter is het gros van de mensen niet zo actief met muziek bezig als deze liefhebbers. Zij 'consumeren' wat door de commercielen op radio en TV wordt voorgeschoteld en krijgen dus de grote gemene deler van wat nu eenmaal niet de meest spannende muziek is. Dit is altijd zo geweest.

Zogauw de journalistiek lijstjes als de Top 2000 gaan produceren ga ik me zorgen maken. Geef mij de krenten maar.

Moet er niet aan denken dat The Strokes de ArenA moest volspelen. Alleen omdat muziekliefhebbers en het "grote publiek" het met elkaar eens zijn. Daarom deel ik je stelling ook niet.

Gijsbert: "Het ontbrak afgelopen decennium aan echt grote platen die zowel door pers als publiek warm werden onthaald. Nieuwe stromingen waren er niet, nieuwe sterren evenmin."

De nieuwe stroming is er volgens mij wel; namelijk de Folk heeft zichzelf opnieuw uitgevonden, juist in de indie wereld.
Devendra Banhart, Animal Collective, Anthony, Cocorosie, Joanna Newsom, Sufjan Stevens, Fleet Foxes, Grizzly Bear, Department Of Eagles, J. Tillman, Iron & Wine. Bon Iver, Alela Diane, Laura Veirs en vele anderen.
Zeer uiteenlopend maar toch heeft het wat met elkaar te maken. En met deze tijd.
Mensen die hun smaakvorming in de jaren 80 (Engels) hebben beleefd, zoals Gijsbert hebben moeite om hier de aanknopingpunten te vinden of de nieuwe ontwikkelingen te zien. Maar ze zijn er wel.
En verder is door het internet de smaakversplintering groot. Waardoor het bijvoorbeeld niet meer zo is dat belangrijke radioprogramma's de smaak kunnen dicteren.
Ook in de popjournalistiek vind je niet meer de echte smaakmakers.
De liefhebber trekt zijn eigen pad op het web.
Een act met zo'n divers en breed publiek als de Beatles indertijd, komt nooit meer.

@Gijbert: ik vind dat je op een ongelukkige manier de kloof die ontstaan is tussen pers en publiek koppelt aan het wel of niet slagen van dit decennium in muzikaal opzicht. Dat pers en publiek het niet eens zijn wil niet zeggen dat de afgelopen tien jaar weinig heeft opgeleverd. Door deze zinnen achter elkaar te zetten: "Het ontbrak afgelopen decennium aan echt grote platen die zowel door pers als publiek warm werden onthaald. Nieuwe stromingen waren er niet .." geef je dit decennium te weinig credits en doe je een pak 'm beet Noah Lennox of Burial tekort. Er gebeuren juist ontzettend veel interessante dingen; een overheersende stroming of een nieuwe King of Pop heeft weinig te maken de kwaliteit van muziek de afgelopen jaren.
Het lijkt er op dat je de kwaliteit wel afmeet aan 1 artiest of stroming die het grote publiek met de journalisten moet verzoenen.

Iedereen heeft wel een beetje gelijk denk ik.
Ikzelf heb de plaat van The Strokes ook in de kast staan (heb zelfs pas nog een 2e exemplaar gekocht omdat ik de plaat perse met de originele hoes wilde ,ik had die vage US persing) .
Het blijft een leuke plaat, zeker en ik weet ook niet echt een betere, consistentere
De platen die hier en daar genoemd worden zijn allemaal wel goed. Maar ik kan ook niet anders dan concluderen dat 2000-2009 niet echt heel veel heeft opgeleverd. Muziek is vluchtiger geworden, een massa-artikel dat je download en weer delete en soms op een CD brand ( a 20 cent per stuk) Platen staan soms 50 weken in de top 100. Vroeger was er meer verniewing
De muziekliefhebber is nadrukkelijkermeer op de underground aangewezendan vroeger . In de tijd dat muziek nog niet de functie had die het nu blijkbaar heeft, werden platen veel meer gekoesterd, uitgewisseld. je deed moeite voor muziek . Ook heb ik de indruk dat er geen echte topliedjes meer worden gemaakt als in de jaren 60 en 70. Er wordt minder aandacht aan het liedje besteed en waar dat wel gebeurt, daar bereikt het het grote publiek niet. Motownliedjes worden niet meer gemaakt en ook echt goede popsongs zijn zeer zelfzaam.
Ik ben geen ouwe lul die is blijven hangen, maar van 2009 kan ik mij buiten Use Somebody van Kings of Leon niet een liedje herinneren dat echt is blijven hangen .
Ook voor de albums geldt dit. Als je de eeuwige lijsten ziet op bv www. acclaimedmusic.net , dan zie je erg weinig uit dit decennium terug. Er zijn een handjevol platen die zijn blijven hangen en die in de toekomst belangrijk zullen blijken. Vanuit de jaren 60 en 70 is dit aantal per jaar blijven hangen. Misschien had muziek toen ook veel meer iets dat de tijdgeest weergeeft, een tijd van grote veranderingen rebellie, radio luisteren. Misschien is dat de reden dat de muziek van nu dommer, platter en eendimensionaler is geworden, de maatschappij is dat tenslotte ook.
Mijn top 20 voor eerste jaren van dit decennium.

1 Strokes Is This It (toch)
2 White Stripes Elephant
3 Johnny Cash American IV: The Man Comes Around
4 Radiohead Kid A
5 Arcade Fire Funeral
6 Sigur Rós Agaetis Byrjun
7 PJ Harvey Stories from the City, Stories from the Sea
8 Spinvis Spinvis
9 Michael Franti Everyone deserves music
10 Wilco Yankee Hotel Foxtrot
11 OutKast Stankonia
12 TV on the Radio Dear Science
13 Kings of Leon Only by the night
14 Bon Iver For Emma forever ago
15 Coldplay A Rush of Blood to the Head
16 LCD Soundsystem Sound of Silver
17 Queens ofTSA Songs for the Deaf
18 Roots Phrenology
19 Interpol Turn On the Bright Lights
20 Flaming Lips Yoshimi Battles the Pink Robots

As for de keuze van OOR.. Die zijn gelukkig niet eens half zo toonaangevend als ze wel willen doen geloven. Ik hoor niet bij "het grote publiek" en ook niet bij de hordes die trouw naar London Calling hobbelen, maar trek mijn eigen pad. OOR heeft zijn tijd gehad en is door andere media ingehaald, vermoedelijk geldt dat ook voor een flink deel van het journalistenkorps dat de OOR-burelen bevolkt. Kortom: wanneer men OOR (en eigenlijk al die Engelse hypejournalisten die doorlopend opdraven met 'the next big thing') niet zo serieus neemt, loopt het allemaal wel los. Journalisten zijn een deel van het volk, maar vertegenwoordigen het volk noch de serieuze liefhebber. Die laatste trekt immers zijn eigen plan wel. Hulde voor de noughties en de technologie die maakt dat men zelf grenzeloos nieuwe muziek kan ontdekken en zijn eigen oordeel kan vellen!

@famke
T.a.v. jouw analyse over OOR...
Je had het niet treffender kunnen zeggen.
OOr is over, sinds de fusie met Aloha . Ikzelf lees vooral Uncut en MOJO en op het www Pitchfork , Youtube en Paradise Radio
Het blijft nog steed l euk om nieuwe muziekjes te ontdekken, maar het wordt ook weer eens tijd voor echte classic.

@Eric
Zijn Kid A, YHF, Funeral of van mijn part Discovery geen echte classics? Jij zegt: "Misschien is dat de reden dat de muziek van nu dommer, platter en eendimensionaler is geworden, de maatschappij is dat tenslotte ook.". Als een album pas een classic is als het grote publiek het ook waardeert, dan moet die plaat volgens jou juist dom, plat en eendimensionaal zijn.

Nieuwe stromingen waren er niet, nieuwe sterren evenmin.
Oh jawel. Alleen zaten die even niet in de artscene of muziekscene.
Wel in de moneymakingbusinessscene en in de streetlifescene.
Arm vs Rijk was even véél belangrijker dan muziek en kunst.

Of, zoals Philippe Starck het zei op zijn TED's Talk: Sometimes we [designers] think we are the most important people of the world. We design your toilet brush, we design your newest gadget. But sometimes we are the most worthless people in the world. I design toilet brushes! That is not worldshaking, that is not staggering the minds, that is not uniting people. But I do it the best I can.

Of zoiets toch. :-)

Het enige wat ik in de muziekindustrie heb gezien, de afgelopen 10 jaar, heet consolidatie. Money Making Machines. Zelfs notoir langs de pot pissende superbands blijken niet meer dan dat: notoir langs de pot pissende superbands. Groot ego, weinig inhoud.

Ah, André, u heeft gelijk. Getuige: Boomball in Gent en vele folkfestivals.
Daar moet je van houden (en dan druk ik mij héél aardig uit), van dat graanvelddansen uit de USA van 1850.
Sorry voor mijn vooringenomen houding, maar ik heb nu eenmaal iets tegen dat mormonenbeeld. Ik vind het vooral een uiting van de frustratie van een solitair opgevoede jeugd. Zo krijgen ze toch nog enig lichamelijk contact binnen, alvorens ze het huwelijksbootje in stappen. Maar vernieuwend?

Ik zie het meer als een offspin van gospelsongs en churchlife (bij gebrek aan)

Mijn persoonlijke favoriet
Nadat ik uit bittere noodzaak zo rond 2006 uiteindelijk heb teruggegrepen naar de roots van de popmuziek (The Beatles, kun je nagaan wat voor brol ik vond dat er werd geproduceerd op dat moment), ligt toch in de orde van Foo Fighters: Echo, Silence, Patience & Grace, ook al vind ik dat hij aan het einde van nr. 6 een glitch maakt die pas na 3 nummers herstelt. Niet vernieuwend wellicht, wel een plaat die mij geboeid houd en die recht uit het hart komt van Dave Grohl. Ik mag die vent wel, waarschijnlijk.

Misschien komt het ook wel doordat we ontelbaar veel meer kanalen hebben om muziek te ontdekken.
In mijn jeugd luisterde je naar Hilversum 3 voor popmuziek en keek je een half uurtje Toppop per week.

Aan de hand daarvan de muziek van Queen ontdekt en dan geleidelijk verder kijken wat er allemaal is.

De voorbeelden die Gijsbert aanhaalt (Stevie Wonder, Bowie en Neil Young) waren destijds ook vaak op de beperkte media te horen, iedereen kon ze en de journalisten liepen ermee weg.

De impact die goede muziek in de media heeft is lang niet zo groot als 30 jaar geleden.

Destijds was Pinkpop 1 dag en stonden er een stuk of 8 goede bands, dan is er nog te ontdekken wat goed is.
The Police op Pinkpop, goede muziek en half Nederland nam er notie van en de muziek was te horen op Hilversum 3.
Moet ik nu objectief 30 bands doorploegen als Pinkpop er is ?
Daar begin je niet meer aan volgens mij als beginnende pop/rock liefhebber.

Laat van die 30 bands op Pinkpop er nu 5 zijn die erg goed bevonden worden door zowel pers als publiek, evenredige aandacht misschien in de media versnipperd over tig radio en TV kanalen, weg de mogelijke impact !

Mooi dat het veel makkelijker is om je eigen muziek te ontdekken maar door het gigantisch brede aanbod die je met een paar muisklikken allemaal kan ontdekken zullen "grote" bands steeds meer tot het verleden gaan horen.

Na eerste beluistering vond ik het al niet noemenswaardig. Veel hype, weinig body.

Een beetje kort door de bocht, Gijsbert.
Journalisten/critici hebben altijd een andere smaak gehad dan het grote publiek. Ik denk juist dat de toonaangevende bands van dit decennum (Interpol/Arcade Fire/Strokes/Arctic Monkeys) sneller en makkelijker groot werden dan de toonaangevende artiesten uit de jaren 80 (Smiths/ Echo/ Cure etc) en ook eerder omarmd werden door het grote publiek, grote festivals etc.

Ik weet ook zeker dat de top 10 van beste albums van de jaren 00 een stuk beter verkocht hebben dan de top-10 van (volgens de critici) beste albums van bijvoorbeeld de jaren 80:

1 Public Enemy It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back 1988
2 Prince Sign 'O' the Times 1987
3 The Smiths The Queen Is Dead 1986
4 Sonic Youth Daydream Nation 1988
5 Talking Heads Remain in Light 1980
6 U2 The Joshua Tree 1987
7 Joy Division Closer 1980
8 The Jesus and Mary Chain Psychocandy 1985
9 The Stone Roses The Stone Roses 1989
10 Pixies Doolittle 1989

Volgens mij gaat de vergelijking met vroegah niet meer echt op omdat er tegenwoordig (mede dankzij last.fm) veel meer keus is. De echte muziekliefhebber heeft iedere week weer een ander als favoriet en de bands die voor het grote entertainment gaan (de toppers, frans bauer, marco borsato) zijn niet erg vernieuwend maar vooral bezig gezelligheid en feest te creeeren.
Het viel mij ook op dat er weinig echte overduidelijke winnaars aan te wijzen voor de jaren nul, maar misschien komt dat dus wel omdat er tegenwoordig veel meer gefragmenteerd, divers en individueel muziek geconsumeerd wordt. Dat maakt het dus ook lastig de tijdsgeest te grijpen op zo'n manier.
Als je in de jaren 60 last.fm en snel internet had gehad, dan waren The Beatles op het relatieve niveau van the Arctic Monkeys gebleven (alle respect overigens) en hadden die meisjes met boblines van toen gedroomd van een veel diversere lading popmuzikanten.

Sorry, Maar "Last Night" is een regelrechte ripoff vanTom Petty's "American Girl" maar dan minder goed.
Tom Petty heeft het talent om (wat men tegenwoordig indie noemt) goede compacte gitaarsongs te schrijven die wel bij het grote publiek blijven hangen, nog steeds! Het verschil met Tom Petty is dat te veel indie bandjes hun uiterste best blijven doen om " Indie " te klinken met een krampachtige houding tegen alles wat toegangelijk ( lees commercieel) zou zijn. Daarom is hun muziek helaas te beperkt houdbaar en zijn het nooit de echte classics geworden die het in potentie wel hadden kunnen zijn. Volgens mij is het grote publiek nooit dom geweest maar worden ze getriggerd door een duidelijke boodschap of entertainments waarde in een song.Dat is helemaal niet smerig of proletarisch maar precies wat het woord popmuziek inhoudt: "Populaire muziek" Wij kennen de grote werken van bekende componisten evenals grote kunstenaars uit het verleden bij gratie van hun toegankelijkheid voor het grote publiek. Ik ben van mening dat iedere tijd zijn "Classics" heeft en een te elitaire benadering van een volks kunst heeft als nadeel dat men dat niet meer op waarde kan schatten.
Robbie Williams en Madonna hebben in de jaren 90 en het laatse decenium in hun carriere wel degelijk risico genomen om maar twee mainstream voorbeelden te noemen, soms gelukt ,soms mislukt.
Radiohead had zonder hun meezinger "Creep" nooit het budget gekregen om "The Bends" of uiteindelijk "Kid A" te maken. Voor mij zou het helpen als de popjournalistiek niet alles zou relateren aan een integer " Indie" principe. Het is even moeilijk om een commerciele meezinger te schrijven als een kwetsbaar singer/songwriter liedje, maar je vergelijkt appels met peren en dat kan niet de bedoeling zijn van objectieve journalistiek

wat ik mij herinner haalden Stevie Wonder, David Bowie en Neil Young ook in de seventies geen megaverkoopen van hun platen. The Eagles, Queen, Genesis, Chicago, Deep Purple e.d., daar liep het grote publiek achteraan (en in Holland Kajak). Zelfs Springsteen was (ook wel mede door het managementconflict) commercieel nog niet zo groot. Op het eind van de 70s kreeg je pas synchroniciteit in megaverkoop en critics acclaim (Police, Dire Straits, doorbraaklp The River) maar dan ben je al heel snel in de 80s en ben ik een tijdje afgehaakt (nog steeds allergische reacties als ik een synthesizer hoor trouwens) dus daar ga/kan ik niks over zeggen. Stond On The Beach/Tonights the Night, Blood on the Tracks of Born To Run (of een andere Springsteenplaat) in de 70s top 10 ? Ik betwijfel het (denk dat de Nel Young entry Harvest was) terwijl dat nu 30 jaar later artistiek gezien wel de classics van de 70s zijn (let maar eens op hoe relatief vaak bands van nu een song als Mellow My Mind in hun liveset spelen).

De meeste jongeren krijgen hun muziek nog wel binnen via één autoriteit en tegenwoordig is dat TMF. Maar je merkt wel dat toen die zender een tijdje terug de Arctic Monkeys begonnen te draaien, die ook veel meer begonnen te leven onder mensen die normaal gesproken alleen Anouk, Kane etc etc luisteren (zelfde geldt voor Kings of Leon, dat met hun laatste album en dan met name Use Somebody en Sex on Fire ook opeens veel op TMF gedraaid werd). Ik denk wel dat als een zender als TMF The Strokes zouden draaien, dit nog best wel eens aan zou kunnen slaan.

@Johan de Witt: Je haalt de OOR-lijst van de jaren 80 aan. Dat herinner ik mij nog goed. Wat ik mij ook herinner was de ultieme verbazing van de samenstellers dat Public Enemy op 1 stond. Ik zag, in tegenstelling tot de samenstellers, ook gelijk de oorzaak.
De lijst werd samengesteld aan de hand van topvijfjes van OOR- (en VPRO geloof ik) journalisten en recensenten. Iedereen had zijn eigen nummer een, die afweek van de rest van de bende, en (nagenoeg) iedereen had in zijn lijstje ergens wel Public Enemy staan. Ergo: PE kwam statistisch bovendrijven en ieders persoonlijke juweeltjes zag je bijna niet terug.
Lies, Damn Lies and Statistics.
Hetzelfde zie ik hier ook gebeuren. In bijna alle reacties lees ik over Strokes "mwah, maar nummer 1?". Het is eenieders "mwah" die ervoor gezorgd heeft dat Strokes op 1 staat, en dat de juweeltjes naar de achtergrond verschuiven.
Daar helpt geen pushen tegen, en ook geen gescheld op programmeurs van radio. Je doet de muziekliefhebber daarmee tekort. Men heeft wel degelijk allemaal een uitgesproken mening, en ieder heeft zijn eigen juweeltje. Maar het is altijd ieders "mwah" die komt bovendrijven.
Ik heb een hekel aan statistiek, valt het op? ;-)

Ik ben benieuwd hoe een generatie (van 10 tot 15 jarigen) die de afgelopen paar jaar meemaakten hun decennium later ervaren. Hoe ziet het jeugdsentiment eruit, wat betreft muziek, televisie enz... Wat blijft hangen, wat wordt herhaald op feestjes. De jaren negentig zijn inmiddels in redelijk duidelijke cliché's vervat. In de muziek heeft men het over 'foute' maar toch stiekem leuke boy- en girlbands (Spice Girls, Backstreet Boys), 'foute' rap- en hiphopmuziek, 'foute' mag o zo herkenbare dancemuziek (Two Unlimited, gabbermuziek etc.), grunge (Pearl Jam, Nirvana), door iedereen herkende britpop als Oasis en Blur en daarnaast de funk-rock in de vorm van the Offspring, Red Hot Chili Peppers. En dan heb ik het alleen nog over popmuziek, laat staan als het gaat over trage en achteraf hele saaie jeugdseries, kinderen voor kinderen etc.

Hebben de Jaren Nul ook een dergelijk cliché jeugdsentiment? Waarschijnlijk wel maar ik kan niet bedenken wat voor muziek daar dan bij zal horen. Er zijn genoeg technologische en muzikale ontwikkelingen geweest in de jaren Nul en ik vindt dat ook in dit decennium fantastische muziek is uitgekomen met nieuwe type muziek, en dan vooral in de indie-scene (wat die dan ook mag zijn). Deze muziek is, zoals in meerdere reacties aangehaald, échter slechts ten dele tot een groot publiek (TMF, MTV) doorgedrongen. Internet zal in dit jeugdesentiment wel een sterke rol spelen maar een emotionele herkenning (van bijvoorbeeld jaren zestig muziek), of genieten van een soort 'foutheid' (van de jaren tachtig of negentig muziek) is er bij de Jaren Nul niet meer bij.

Dit vraag waarmee ik de vorige alinea begon is er niet één waarover ik enorm pieker. Het kan mij alleen uit interesse-oogpunt raken. Voor mij zijn Grote Namen en Grote Hits begrippen die vooral een 'Been There, Done That'-gevoel oproepen. Niets ten nadele van deze Grote Namen uit het verleden (zij hebben mij per slot van rekening een portie jeugdsentiment bezorgd, waar ik bij een 90s now weer met volle teugen van genoet) maar van mij hoeft het niet zo nodig meer. Ik heb er geen behoefte meer aan om mij te spiegelen aan bepaalde artiesten. Spannende muziek hoeft wat mij betreft niet verbonden te zijn aan Top 40 noteringen of aan flamboyante persoonlijkheden. Die tijd is geweest en met de komst van het medium internet en de mogelijkheid om te downloaden zijn we mijns inziens in een nieuw tijdperk ingestapt, die van de ongekende mogelijkheden en ongekende keuzes, met alle gevolgen van dien.Tegen iedereen (en vooral tegen de 'conventionele' muziekmedia) zou ik willen zeggen: accepteer deze veranderingen en pas je aan...

Oh ja, mijn hele 'behoudende' Top 10:

The Libertines - Up The Bracket (2002)
Patrick Watson - Close To Paradise (2006)
Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)
The Shins - Wincing The Night Away (2007)
Alela Diane - The Pirate's Gospel (2006)
Mark Lanegan Band - Bubblegum (2004)
Sufjan Stevens - Seven Swans (2004)
The Arcade Fire - Funeral (2004)
The Strokes - Is This It (2001)
Vampire Weekend - Vampire Weekend (2008)

Ik snap het pessimisme niet. Waar zijn bijvoorbeeld The Avalanches, Basement Jaxx (Rooty), Boards of Canada (Geogaddi), Burial, Daft Punk (Discovery), LCD Soundsystem, MGMT, Portishead (Third), Royksopp, The Streets (Original Pirate Material) of Thievery Corporation (The Richest Man in Babylon) gebleven? En dan hou ik niet echt van elektronische muziek.

Ik kan zo tientallen fantastische platen uit de jaren nul noemen waar ik met heel veel plezier naar heb geluisterd: Afterhours (Ballads for Little Hyenas), Arctic Monkeys, Arcade Fire, Belle & Sebastian, Badly Drawn Boy, Camera Obscura, The Decemberists, Deus (Pocket Revolution & Vantage Point), Editors, Flaming Lips, Fleet Foxes, Franz Ferdinand, Gorillaz, Hope Sandoval (Bavarian Fruit Bread), Interpol, Jeff Klein (The Hustler), Joan As A Police Woman, Johan, Joseph Arthur (Nuclear Daydeam), Josh Ritter (Animal Years), Kaiser Chiefs, The Killers, The Magic Numbers, Mark Lanegan, Midlake, Notwist (Neon Golden), Nick Cave (Abattoir Blues & Lyre of Orpheus), Okkerville River, A Perfect Circle, Queens of the Stone Age, Radiohead, The Shins, Sigur Ros, The Strokes, Stuart Staples, Sufjan Stevens, Tahiti 80 (Wallpaper for the Soul), TV On The Radio, Twilight Singers, Vampire Weekend, White Stripes, Zwan. Ik weet niet wat jullie hebben gedaan maar ik heb prima geamuseerd.

O ja, om aan te geven dat ik niet alleen naar witte gitaarmuziek luister: Blackalicious, Cee-Lo Green (Is the Soul Machine), Common (Be), D'Angelo (Voodoo), Dilated Peoples, Erykah Badu (Mama's Gun), Jill Scott, John Legend, Jurassic 5, Madlib, Outkast, The Roots, Roy Hargrove (The RH Factor), Talib Kweli, Zap Mama (Ancestry in Progress). Ook allemaal uit de jaren 00.

Dan zijn er ook nog de bands en platen die goed deden bij het grote publiek, maar waar ik zelf niet zo dol op ben: Amy Winehouse, Eminem, Kanye West, Jay-Z, Keane, Coldplay, Snow Patrol. Ik denk een van de platen van hen misschien beter het geluid van de jaren 00 weergeven dan The Strokes.

@Simon: dank u wel!
De volgende keer dat ik in de bibliotheek sta, heb ik uw lijstje bij :-)
Ik luister momenteel teveel naar klara.be, Pachelbel, Bach en Percolesi...

Er wordt hier veel gerefereerd aan de Top 100 van de Jaren Nul zoals die door OOR werd samengesteld. Ik was ook zeer verbaasd over die lijst. Het is een zeer onevenwichtige lijst met een aantal dubieuze keuzes. Erg weinig ruimte voor genres als hiphop, dance en folk, terwijl je toch mag denken dat er in de afgelopen tien jaar veel 'toonaangevende' muziek in die genres is gemaakt. Vervolgens wordt daar in een groot artikel met een hoop psychologie van de koude grond een hoop conclusies uit getrokken, terwijl dat met zo'n onevenwichtig samengestelde lijst niet terecht is.

Als je dan kijkt naar wíe er allemaal gestemd hebben, dan is een groot deel van de stemmen afkomstig van journalisten van OOR zelf en wordt er wel erg weinig bijgedragen van online journalisten. Ik denk dat dit een groot verschil maakt in de lijst. Veel OOR journalisten schreven in de jaren negentig ook al voor dat blad en ik denk dat je op een gegeven moment toch het contact met wat op dat moment 'in' is, gaat verliezen. Vooral als ik zie hoe een groep als Radiohead wederom wordt opgehemeld, terwijl die sinds OK Computer geen fatsoenlijke plaat meer hebben gemaakt (Kid A is mijns inziens een zeer overschatte draak). Bovendien is vooral de mening gevraagd van 'rock' journalisten. Het aandeel journalisten dat als specialisatie dance, hiphop of - al helemaal een ondergeschoven kindje - wereldmuziek heeft, is schrikbarend klein.

Ik ben het er niet mee eens dat er dit decennium geen platen zouden zijn gemaakt die én geliefd kunnen zijn bij critici én bij het grote publiek. Ik kan me herinneren dat Coldplay's A Rush Of Blood To The Head indertijd prima werd ontvangen en het is tevens één van de best verkochte albums van de nullies. Het is tegenwoordig politiek incorrect om Coldplay goed te vinden, zeker toen bleek dat A Rush Of Blood To The Head zo goed verkocht. En er zijn wel meer albums die uitstekend zijn ontvangen en die ook goed verkochten. Neon Bible van de Arcade Fire bijvoorbeeld of het debuut van de Arctic Monkeys.

Daar komt nog bij dat doordat de albumverkoop in dit decennium instortte, maar de 'echte' muziekliefhebber wél albums blijft kopen, dat 'alternatieve' muziek veel eerder de albumhitlijsten haalt. Ik geloof niet dat groepen als de Arcade Fire of Interpol een albumhit zouden hebben gescoord, als ze een decennium eerder waren gedebuteerd. Wat betreft 'Het Grote Publiek,' dat hoorde 'vroeger' ook niet van alternatieve muziek. Persoonlijk ben ik een groot fan van The Smiths, maar als ik aan mensen vraag die in de jaren tachtig 'jong' waren vraag of ze die kennen, dan hebben ze het liever over Sade, Prince en The Style Council. Net zoals ik nu generatiegenoten tegen kom die zweren bij Marco Borsato en Robbie Williams. Terwijl je anno 2009 toch veel makkelijker met 'alternatieve' muziek in aanraking komt via zaken als MySpace.

Voor wat het waard is, een persoonlijk lijstje favorieten (zonder dance en wereldmuziek, maar ik heb dan ook niet de pretentie gehad een Top 100 van de Jaren Nul samen te stellen ;-)):

16 Horsepower - Secret South (2000)
Godspeed You Black Emperor! - Levez Vos Skinny Fists Comme Antennas To Heaven (2000)
The Strokes - Is This It? (2001)
Coldplay - A Rush Of Blood To The Head (2002)
José González - Veneer (2003)
The Killers - Hot Fuss (2004)
Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)
Josh Ritter - The Animal Years (2006)
Fleet Foxes - Fleet Foxes (2008)
Vampire Weekend - Vampire Weekend (2008)

@Guidje: ik ben zelf ook geen enorme fan van Kid A als geheel, hoewel er een aantal fantastische nummers op staan (National Anthem, Idiotheque, Everything in its right place). Of je nu een liefhebber van het album of niet, je moet toch erkennen dat de impact/invloed van dit album enorm is geweest. Door Kid A zijn veel bands begonnen met het incorporeren van electronica in hun muziek. Het paradigma dat alleen muziek met gitaren/bass/drums/piano geaccepteerd werd hiermee vervangen door een veel bredere notie wat 'geaccepteerde muziek' is. De electronica werd hiermee gehaald uit het zowel mainstream dance/trance cliché, als wel uit het über-obscure underground cliché. Artiesten als Animal Collective, the Knife, MGMT waren wellicht zonder Kid A nooit zo populair geweest...

over de kloof journaille-groot publiek

Het zou van wijsheid getuigen als het journaille bands met potentie in een vroeg stadium erkent (niet noodzakelijkerwijs te bewieroken), in plaats van pas te reageren als ze hoofdpodium Pinkpop, Alpha-lowlands of in Ahoy staan. In het verleden konden oa de volgende bands op geen of zeer weinig bijval rekenen: Live, 3 Doors Down, Muse, Within Temptation, Nightwish, Billy Talent, the Cat Empire, en, geloof het of niet, Radiohead. Eind 2008 tegen beter weten in beweren dat No Age is doorgebroken verkleint de kloof in ieder geval niet

Mijn top 10 van de jaren nul:

10. MnmbuS - Why Are You So Green?
09. Electric Bird - The Bigamist IV
08. The Cow Cow Shakers In Outer Space - s/t
07. Horny Bear - No Crime Today
06. Silver! Sliver! - Laughter @ Boredom, Laughter @ The Lake.
05. Animal Crackers - Life Is A Pair Of Wardrobes
04. The Praise - Who Asked You To Clean Upstairs?
03. The Portal - Gigi Mngubsi
02. Saturday Lung - Everyday Everyday
01. John McSister - I Think I've Lost My Wallet

@ john
De "rockjournalisten" doen niet alles verkeerd, Live, Muse, Within Temptation, het zijn van die super behaagzieke acts die van niks aan elkaar hangen, terecht dat daar nooit een criticus wat positiefs over heeft geschreven. En No Age is m.i. echt wel doorgebroken, natuurlijk niet dat ze het Emirates uitverkopen maar altijd op toernee en altijd genoemd worden als beoefenaars van een kansrijke vernieuwende muziekvorm is ook een doorbraak. Het is natuurlijk wel iets elektronisch waaraan die drummer zit te prutsen maar niet storend omdat het nooit de muziek overheerst. Dat vind ik ook van bijvoorbeeld Shit & Shine, die hebben wel 5 of 6 van die kastjes maar het haalt niet de spanning uit de muziek, misschien zijn dit soort dingen wel de vernieuwing van de rock 'n roll (Buick6, de begeleidingsgroep van Lucinda Williams, van die Nashville studioveteranen van rond de 60, die hebben ook van die kastjes, ze deden ook een soloset, klonk erg goed van de zomer in Tivoli).

Ik vind 't nog altijd verbazingwekkend dat zowel de pers als 'het grote publiek' de briljante LP/CD "Discosis" (2001) van Bran Van 3000 links heeft laten liggen.

Mephisto zei:
"... vele folkfestivals. Daar moet je van houden (en dan druk ik mij héél aardig uit), van dat graanvelddansen uit de USA van 1850. Sorry voor mijn vooringenomen houding, maar ik heb nu eenmaal iets tegen dat mormonenbeeld. Ik vind het vooral een uiting van de frustratie van een solitair opgevoede jeugd. Zo krijgen ze toch nog enig lichamelijk contact binnen, alvorens ze het huwelijksbootje in stappen. Maar vernieuwend? Ik zie het meer als een offspin van gospelsongs en churchlife (bij gebrek aan)."
Schitterend verwoord, ik heb ook iets tegen die vage, in zichzelf gekeerde, angstige, lastige, wereldvreemde, naïeve neo-hippies, maar kon het niet goed onder woorden brengen.

The Strokes zijn inderdaad niet zo lang houdbaar gebleken, het verwendejongetjesgezeur is vervelend geworden.
Ik vind het wel heel jammer dat de Black Lips nog niet genoemd zijn als helden van de nieuwe wereld. Bij deze.
En de laatste van Ian Brown, My Way, mag ook niet over het hoofd worden gezien.

Naar aanleiding van de OOR-lijst heb ik Is This It ook nog eens gedraaid en ik was juist positief verrast. Ik realiseerde me ook dat deze plaat de start was van een golf interessante acts die vanuit het Newyorkse clubcircuit op ons af kwam: The Hold Steady, LCD Soundsystem, The Juan MacLean, TV On The Radio, Vampire Weekend, Interpol. Als er een toonaangevende trend was in dit decennium, dan was het wat mij betreft deze. En The Strokes zijn er toch een soort Godfather van.

Juist, Is This It luidt samen met White Blood Cells en B.R.M.C. en daaromheen een aantal losse nummers van the Vines en the Hives een Garage Rock Revival in. Zonder Strokes geen Arctic Monkeys!

Voor echte garage-rock moet je toch echt terug naar de jaren '60. Alleen de Black Lips kunnen in het afgelopen decennium dat predikaat dragen. De rest is toch echt een geforceerde poging vernieuwend te zijn, zonder overtuigingskracht en enthousiasme. Dat heeft niets met garage-rock te maken. Wel met commercie en hype.